Mocno ciemnozielone tło obrazu, będące odniesieniem do tajemnic Ducha Świętego, wyłania częściowo rozchylona po obu bokach brokatowa wzorzysta kurtyna, będąca odniesieniem do zasłony starotestamentalnego przybytku, określanej jako Święte Świętych. Bogate wzornictwo kurtyny oznacza mnogość tajemnic wiary.
Zamyślona postać Maryi ma spojrzenie skierowane na widza. Na twarzy widać duże, szeroko otwarte oczy, podkreślone przesklepionymi, łukowatymi brwiami, długi pociągły nos oraz krótkie powściągliwe usta. Piękny owal twarzy podkreśla kolumna jej wysmukłej szyi. Maryję okrywa wierzchni szaroniebieski maforion, będący płaszczem opiekuńczym (symbolem miłosierdzia), lamowany na bokach, z umieszczoną na nim na wysokości barku pięcioramienną złotą gwiazdą, będącą symbolem jej czystości i Niepokalanego Poczęcia, i słabo zarysowanym, równoramiennym krzyżem widocznym na wysokości jej czoła. Pod maforionem widać suknię w kolorze żółtopomarańczowym. Charakterystyczną cechą prezentacji Maryi jest układ rozchylonych palców jej dłoni.