21 października 1917 został wyznaczony na stanowisko zastępcy szefa oddziału w Zarządzie Generała Kwatermistrza Sztabu Głównodowodzącego armiami Frontu Północnego. 25 lutego 1918 w Pskowie dostał się do niewoli niemieckiej, w której przebywał do 15 lipca 1918.
Po uwolnieniu z niewoli podjął służbę w siłach zbrojnych Państwa Ukraińskiego. W stopniu wojskowego starszyny był członkiem komisji do spraw formowania sotni kozackich. 15 grudnia 1918 zrezygnował ze służby na rzecz Hetmanatu.
24 lutego 1919 wstąpił do 4 Dywizji Strzelców Polskich i został wyznaczony na stanowisko zastępcy szefa sztabu. 15 lipca 1919 został przydzielony do 4 pułku ułanów w charakterze oficera sztabowego. 21 sierpnia 1919 został przyjęty do Wojska Polskiego z zatwierdzeniem posiadanego stopnia podpułkownika, zaliczony do rezerwy armii z równoczesnym powołaniem do czynnej służby na czas wojnyDz. Rozk. Wojsk. Nr 88 z 12 września 1919, poz. 3156.. Od 15 września tego roku pełnił służbę na stanowisku zastępcy komendanta Kursu Oficerskiej Szkoły Jazdy w Przemyślu. 4 listopada 1919 został wyznaczony na stanowisko komendanta Oficerskiej Szkoły Jazdy w Starej Wsi. W pierwszej dekadzie maja 1920, w czasie wojny z bolszewikami, objął funkcję dowódcy 4 pułku strzelców konnych. Równocześnie pełnił funkcję inspektora jazdy 6 Armii.