Zamek był siedzibą zarządców, a potem rezydencją Książąt Bierutowskich. Wzmiankowany był on po raz pierwszy w 1323 r. Założył go książę wrocławski Henryk III w XIV wieku. Najstarsza część znajdowała się przy obecnej wieży. W I poł. XVI w. rozbudowany został jako rezydencja księcia Henryka II Podiebrada. W 1603 r. spłonęło skrzydło wschodnie i wieża. Odbudowa i kolejna rozbudowa nastąpiła w czasie, gdy rezydował tu książę Henryk Wacław Podiebrad. Wówczas powstały przy skrzydłach pd. i wsch. trójkondygnacyjne ganki arkadowe. Kolejna rozbudowa miała miejsce ok. 1680 r. za panowania księcia Krystiana Ulryka Wirtemberskiego, żonatego z Anną Elżbietą von Anhalt-Bernburg (1647-1680), kiedy to podwyższono oba skrzydła o trzecie piętro, wzniesiono bramę od zachodu od strony miasta i założono ogrody. W XVIII w. zaniedbany, od II poł. użytkowany jako siedziba nadleśnictwa, stopniowo niszczał. W 1829 r. i 1852 r. zawaliły się ganki, które zastąpiono drewnianymi. W 1884 r. zamek przejęła Korona Pruska i przekazano go do dyspozycji następcy tronu pruskiego (Koronprinzowi). W 1889 r. rozebrano skrzydło wschodnie z wyjątkiem wieży, podczas sprawowania nad zamkiem pieczy przez von Hahna.