W 1945 przyjechał do Polski, zdał egzamin dojrzałości w Sopocie i podjął studia w zakresie biologii i geografii, najpierw w Państwowym Pedagogium w Gdańsku, następnie w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Gdańsku. W latach 1948–1952 pracował jako nauczyciel w trójmiejskich szkołach średnich, a od 1950 do 1952 na Wyższej Szkole Pedagogicznej w Gdańsku. W tym okresie uzupełniał studia geograficzne na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika w Toruniu, na którym w 1952 uzyskał tytuł magistra. Następnie został zatrudniony na stanowisku aspiranta w Katedrze Geografii Fizycznej tej uczelni. W 1956 został adiunktem, a stopień doktora nauk przyrodniczych uzyskał na UMK w 1959. Tematem jego rozprawy doktorskiej były Formy polodowcowe i typy deglacjacji na Wysoczyźnie Chełmińskiej, a promotorem – prof. dr hab. Rajmund Galon.