Teresa Dunin-Wąsowicz (ur. 2 października 1926 w Poznaniu, zm. 8 lutego 2004 w WarszawieTomasz Wituch, Bogdan Stolarczyk Studenci Instytutu Historycznego Uniwersytetu Warszawskiego 1945-2000, wyd. Arkadiusz Wingert, Kraków 2010, s. 92) – polska historyk, mediewistka.
Życiorys Była córką Stanisława Dunin-Wąsowicza, lekarza wojskowego, i Anny z d. Ślubicz-Załęskiej.
W czasie II wojny światowej uczęszczała na tajne komplety prowadzone w Warszawie przez siostry nazaretanki, w 1945 zaliczyła pierwszy rok studiów historycznych na Uniwersytecie Jagiellońskim, następnie kontynuowała studia na Uniwersytecie Warszawskim, które ukończyła w 1949.
Od 1950 pracowała w Kierownictwie Badań nad Początkami Państwa Polskiego, po jego rozwiązaniu, została w 1954 pracownikiem Instytutu Historii Kultury Materialnej PAN (od 1992 działającego pod nazwą Instytut Archeologii Etnologii PAN. W 1960 obroniła na Uniwersytecie Warszawskim pracę doktorską Szlak handlowy gnieźnieńsko-kijowski na ziemiach polskich w okresie wczesnośredniowiecznym napisaną pod kierunkiem Aleksandra Gieysztora. W 1973 otrzymała w IHKM PAN stopień doktora habilitowanego, na podstawie pracy Zmiany w topografii osadnictwa wielkich dolin na niżu środkowoeuropejskim w XIII wiekuStefan K.