Został wycofany ze służby w 1947 roku, zaś dwa lata później zezłomowany.
Tło i budowa Imperium Rosyjskie ucierpiało znacznie w wyniku konfliktu z Japonią, zarówno pod względem prestiżowym, jak i pod względem siły morskiej. Aby nadrobić straty i unowocześnić marynarkę wojenną podjęto próby rozbudowy jej potencjału. Przesądziło o tym ostatecznie uchwalenie Programu Intensyfikacji Budownictwa Okrętowego, przyjętego roku zdecydowaną większością głosów Dumy Państwowej. Plan zatwierdzony przez Mikołaja II podaje jako datę akceptacji roku. zakładał budowę 12 krążowników (w tym 4 liniowych), 12 okrętów podwodnych oraz 36 niszczycieli.
Wstępne wymagania co do niszczycieli określono w roku 1907. Jednostki o wyporności do 1000 ton miały być napędzane turbinami parowymi. Miały one zapewnić okrętom możliwość rozwinięcia prędkości 35 węzłów. Duży nacisk kładziono na zachowanie dużej dzielności morskiej, nawet przy wietrze o sile do 8–9 stopni i falowaniu do 6–7 stopni, oraz na uzbrojenie jednostek – miały je stanowić para podwójnych wyrzutni torpedowych oraz dwa działa kalibru 120 mm L/45.