W 1939 walczył w obronie Warszawy jako oficer informacyjny i komendant obrony przeciwlotniczej w rejonie Cytadela – pl. Wilsona. Podczas okupacji żołnierz ZWZ/AK. Jeden z założycieli organizacji konspiracyjnej na Woli. W listopadzie 1943 został skierowany na Żoliborz, gdzie jako zastępca kpt. Nikity Jurczenki-Szlenczaka „Sokoła” współtworzył Wojskową Służbę Ochrony Powstania. Od 1 sierpnia 1944 brał czynny udział w walkach na Żoliborzu najpierw jako zastępca dowódcy WSOP 1 Rejonu Żoliborz, a następnie zastępca dowódcy 206 plutonu Zgrupowania „Żaglowiec”. Jeden z nielicznych oficerów, którzy sprzeciwili się wykonaniu rozkazu opuszczenia Żoliborza, wydanego 1 sierpnia przez ppłk. Mieczysława Niedzielskiego „Żywiciela”. Od 2 do 4 sierpnia dowodził licznym oddziałem ochotników, z którymi zdobył obsadzony przez Niemców gmach Państwowego Liceum i Gimnazjum im. księcia Józefa Poniatowskiego przy ul. Lisa Kuli 16 i zajął centralę telefoniczną, tzw. małą PAST-ę przy ul. Felińskiego 39. W czasie powstania był dwukrotnie ranny, 3 października ewakuowany do szpitala w Tworkach, skąd po 10 dniach zbiegł do Pińczowa.