Tell był przedmiotem badań archeologicznych, które ujawniły ponad 20 kolejnych warstw. Najstarsze udokumentowane szczątki osady pochodzą z wczesnej epoki brązu (lata 3500–2000 p.n.e.). Jednak liczba odkrytych artefaktów jest tak niewielka, że badacze nie mogli określić zbyt wielu historycznych faktów z przeszłości miasta. Wiadomo, że na kopcu istniała osada otoczona murami obronnymi z wieżami. Badacze twierdzą, że miejsce to posiadało idealne warunki do powstania osady. Sąsiedztwo strumieni dawało łatwy dostęp do wody, okoliczne lasy dawały surowiec drewna, natomiast wapienne wzgórza udostępniały materiał i narzędzia budowlane. Żyzne grunty umożliwiły rozwój upraw rolniczych i hodowlę zwierząt, a obecność gliny w błotnistej ziemi spowodowała rozwój ceramiki. Korzystnym okazało się także położenie przy szlaku handlowym Via Maris łączącym Afrykę Północną z krajami Lewantu na północy. Warstwy z późnej epoki brązu (lata 1600–1200 p.n.e.) wskazują, że miasto zostało spalone. Osada jest pierwszy raz wzmiankowana w XV wieku p.n.e. na liście 119 miast (pod nazwą Anknam) podbitych przez egipskiego faraona Totmesa III po zwycięskiej dla niego bitwie pod Megiddo. W owym czasie było to ufortyfikowane miasto.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Tel Jokne’am · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.