Stanisław Rodowicz (ur. 16 lutego 1883 w Kijowie, zm. 9–11 kwietnia 1940 Katyniu) – major broni pancernych pospolitego ruszenia Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, inżynier technolog, wynalazca, ofiara zbrodni katyńskiej.
Życiorys Syn Teodora, inżyniera, powstańca styczniowego, i Stanisławy z Rymkiewiczów (1858–1943) urodzony 16 lutego 1883 w Kijowie. Był starszym bratem Kazimierza (1885–1951), inżyniera.
Absolwent gimnazjum filologicznego w Kijowie, Politechniki w Karlsruhe (inż. technolog) i Kijowie. W 1908 r. służył w armii rosyjskiej, a po wyjściu z wojska do 1918 r. pracował w Dyrekcji Kolei Południowo-Zachodniej w Kijowie. Później zajmował się organizacją transportów repatriantów do Polski.
20 maja 1919 został przyjęty do Wojska Polskiego w charakterze urzędnika wojskowego w VII randze służbowej, powołany do służby czynnej na czas wojny aż do demobilizacji i przydzielony z dniem 14 stycznia 1919 do Oddziału III Naczelnego Dowództwa Wojska PolskiegoDz. Rozk. Wojsk. Nr 59 z 29 maja 1919, poz. 1883, 1892.. Później pełnił służbę w Oddziale IVA Kolejowym ND WP na stanowisku szefa Sekcji II Kolei Wojskowych. Uczestniczył w wojnie z bolszewikami. Następnie służył w Instytucie Wojskowo-Technicznym, Departamencie V Inżynierii i Saperów Ministerstwa Spraw Wojskowych i Głównym Zakładzie Inżynieryjno-Saperskim.