Wnioskodawcy zdawali sobie sprawę, że plan ten nie miał szans na akceptację i został zgłoszony tylko po to by podkreślić sprzeciw wobec planu Wirginii i służyć jako pozycja wyjściowa do negocjacji. Cztery dni później, plan Wirginii został poparty przez 7 stanów, wobec 3 przeciwnych. Pod koniec czerwca głosowano ws. wyborów do Izby Reprezentantów i uzyskano wynik 6:4 za uchwaleniem (przy podzielonym głosie stanu Maryland).
Kompromis Connecticut Wobec impasu jaki powstał, 16 lipca stan Connecticut zaproponował rozwiązanie pośrednie zwane także „Wielkim Kompromisem”. Autorem tej propozycji był Roger Sherman. Zakładała ona dwuizbowy parlament, złożony z Izby Reprezentantów i Senatu. Do izby niższej miały obowiązywać wybory oparte na ordynacji proporcjonalnej, natomiast do izby wyższej – na ordynacji jednomandatowej. Kompromis Connecticut został przegłosowany stosunkiem głosów 5:4 przy podzielonym głosie stanu Massachusetts. Propozycję poparły: Connecticut, Delaware, Karolina Północna, Maryland i New Jersey;