Pawieł Nikiticz Zujew (ros. Павел Никитич Зуев, ur. 1901 we wsi Marinkino ujeździe połockim w guberni witebskiej, zm. w grudniu 1980 w Moskwie) – funkcjonariusz radzieckich organów bezpieczeństwa, pułkownik, szef Głównego Zarządu Milicji Robotniczo-Chłopskiej NKWD ZSRR (1939–1940), szef Głównego Zarządu Więziennictwa NKWD ZSRR (1940–1941).
Życiorys Od maja 1919 do lutego 1921 i ponownie od września 1924 do marca 1932 w Armii Czerwonej, od września 1920 do lutego 1921 telegrafista kompanii łączności Charkowskiej Brygady Kursantów, jesienią 1924 dowódca plutonu 15 Dywizji Piechoty, następnie dowódca kompanii i komendant szkoły batalionu saperów 14 Korpusu Piechoty. 1921-1923 członek Komsomołu, od marca 1921 w RKP(b), od marca 1932 w OGPU, służył w oddziałach pogranicznych OGPU/NKWD ZSRR. Od 25 lipca 1939 I zastępca szefa, a od 29 lipca 1939 do 14 marca 1940 szef Głównego Zarządu Milicji Robotniczo-Chłopskiej NKWD ZSRR, od 14 marca 1940 do 26 lutego 1941 szef Głównego Zarządu Więziennictwa NKWD ZSRR w stopniu majora bezpieczeństwa państwowego.