Gleb (I) Jurijewicz (ros. Глеб Юрьевичl ur. między 1108 a 1147, zapewne ok. 1120/30, zm. 20 stycznia 1171 roku) – książę Kurska w 1147 roku, kaniowski w 1149, perejasławski od 1155 do 1160, wielki książę kijowski w latach 1169 i 1170–1171 z dynastii Rurykowiczów (dokładniej z linii bocznej Monomachidów).
Urodził się jako szósty syn (i ósme dziecko) Jerzego Dołgorukiego i jego nieznanej z imienia pierwszej żony, córki Aepa Osenowicza, władcy Połowców i syna Osena. Jego braćmi byli książęta: Rościsław Jurijewicz, Andrzej I Bogolubski, Michał Jurijewicz, Wsiewołod III Wielkie Gniazdo (dwaj ostatni to przyrodni bracia).
W kronikach swojego czasu wspominany jest jako dobry władca, który pomagał biednym i mnichom. Po raz pierwszy pojawia się w źródłach z 1147 roku, które wspominają jego smutek po śmierci starszego brata, Iwana. W tym samym roku, jesienią, wspomagał swego kuzyna, Światosława Olegowicza w walce z Połowcami. W 1149 roku objął Kaniów, gdy jego ojciec wyjechał zdobyć Kijów i tym samym formalną zwierzchność nad książętami. Około 1150 uczestniczył ze swym ojcem w walce o Kijów przeciw Izjasławowi III, księciu czernihowskiemu i kijowskiemu. W latach 1151–2 ojciec nadał mu Perejasław, który jednak został spalony przez Izjasława II Pantelejmona.