Po wojnie organizowała w Polsce pierwsze uniwersyteckie studia psychologiczne i stworzyła pierwszy podręcznik dla studentów. Pełniła funkcję redaktora naczelnego pisma „Psychologia Wychowawcza”. Po śmierci prof. Baleya objęła stanowisko kierownika Katedry Psychologii Wychowawczej na Wydziale Psychologii Uniwersytetu Warszawskiego. W 1955 uzyskała tytuł profesorski.
Była promotorką pracy doktorskiej Anny Matczak, promowała przyznanie tytułu doktora honoris causa Uniwersytetu Warszawskiego francuskiemu psychologowi Jeanowi Piagetowi 14 maja 1958.
Członek Komitetu Nauk Psychologicznych PAN i przewodnicząca Zarządu Głównego Polskiego Towarzystwa Psychologicznego.
Od 1924 była żoną Tadeusza Marii Żebrowskiego (ur. 1902).
Zginęła tragicznie w wypadku samochodowym 23 kwietnia 1978 w Warszawie, pochowana na cmentarzu Powązkowskim (kwatera 315-4-23,24).
Ordery i odznaczenia Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (28 września 1954) „w 10 rocznicę Polski Ludowej za zasługi w pracy naukowej i dydaktycznej”. Złoty Krzyż Zasługi (22 lipca 1950) „za zasługi w pracy zawodowej”. Medal 10-lecia Polski Ludowej (19 stycznia 1955) – Uchwała Rady Państwa z dnia 19 stycznia 1955 r.