Spotkania obozowe organizowano intensywnie już około roku 1800 w takich stanach jak Kentucky i Tennessee i były wspólnym przedsięwzięciem różnych wspólnot protestanckich (głównie metodystów, baptystów, prezbiterian i uczniów Chrystusa). Na skutek urządzania spotkań obozowych i stosowania wezwania ołtarzowego szczególnego rozwoju doznał w XIX wieku w USA ruch metodystyczny.
Rozpowszechnienie praktyki wezwania do ołtarza przez metodystów skłoniło Charlesa Grandisona Finneya (1792-1875) do uznania jej za niezbędny element dobrze zorganizowanej masowej ewangelizacji. Jej stosowanie miało zapewniać skuteczne nawrócenie poddających się jej osób. W jego opinii wezwania ołtarzowe „jest konieczne, by wyrwać [grzeszników] z masy bezbożników ku publicznemu porzuceniu ich grzesznych dróg”.
W XX wieku obrzęd ten szeroko stosował Billy Graham. Podczas swoich ewangelizacji przykładowo w następujący sposób zachęcał zgromadzonych w audytoriach ludzi, by włączyli się w tę praktykę: „Wy tam u góry, wy tam na dole, chciałbym, abyście przyszli. Jeśli jesteście z przyjaciółmi i bliskimi, oni na was poczekają. Autobusy też na was poczekają. Chrystus przeszedł długą drogę prowadzącą Go na krzyż, ponieważ was ukochał.