Ochrona środowiska Na obszarze całego jeziora istnieje zakaz poruszania się łódek z napędem motorowym, niedotyczącym promu łączącego centrum Zell am See z Thumersbach. Południową część jeziora razem z torfowiskami objęto ochroną, ustanawiając 1 stycznia 1973 roku na powierzchni 203,11 ha rezerwat ochrony przyrody Naturschutzgebiet Zeller See, który od 2014 roku objęty programem ochronnym Natura 2000. Rezerwat stanowi fragment otuliny Parku Narodowego Wysokich Taurów, jest jedynym miejscem lęgowym edredona w Europie Środkowej oraz kląskawki na terenie związkowego kraju Salzburg. Ponadto jest jednym z nielicznych torfowisk w Alpach oraz miejscem odpoczynku wielu gatunków ptaków podczas migracji. Rezerwat od południa graniczy z rezerwatem ochrony krajobrazu Landschaftsschutzgebiet Brucker-Zeller-Moos.
Historia Pierwszy dokument o kupnie jeziora pochodzi z 1438 roku, kiedy to arcybiskup Salzburga Johann II. von Reisberg nabył połowę jeziora. Druga część, ta bez zamku Fischhorn, należała prawdopodobniej już do niego. Przez kolejne wieki jezioro razem z rybami było własnością kościelną. W wyniku sekularyzacji jezioro stało się własnością cesarską, a prawo do połowu ryb wydzierżawiono miastu Zell am See.