Biblioteka Narodowa w Belgradzie (, NLS) – serbska biblioteka narodowa w Belgradzie założona w 1832 roku. Jest najstarszą instytucją kultury w kraju.
Historia Biblioteka została założona w 1832 roku przez księgarza i wydawcę Gligorijea Vozarovića, który podarował bibliotece pierwsze książki. 28 lutego 1832 roku Dimitrije Davidović wysłał w tej sprawie list do księcia Miłosza I Obrenowića. Na pamiątkę tego wydarzenia w dniu tym od 2020 roku w Serbii jest obchodzony dzień Biblioteki Narodowej. Miłosz I Obrenowić w listopadzie nakazał, a by przekazywać jedną kopię każdej drukowanej książki do biblioteki. Przez pierwszy rok biblioteka funkcjonowała w budynku księgarni., a potem została przeniesiona do drukarni państwowej.
Podczas I wojny światowej w czasie bombardowania budynek i część zbiorów zostało zniszczonych. To co pozostało przeniesiono z Belgradu do Niszu i Kragujevaca, część trafiło do Sofii. Podczas tej akcji cześć zbiorów bezpowrotnie zaginęła. W tym trzy najcenniejsze serbskie manuskrypty: Nikolsko jewandziele, Prizrenski prepis Duszanowog zakonika i Zbornik popa Dragola. Po wojnie w 1919 roku została wydana ustawa o Bibliotece Narodowej. Biblioteka stała się centralną biblioteką państwową i uzyskała prawo do egzemplarza obowiązkowego z Królestwa Serbów, Chorwatów i Słoweńców.