Walenty Szała (ur. 7 lutego 1897 w Słupi, zm. 20 sierpnia 1987Walenty Szała - miejsce pochówku na Junikowie w Poznaniu) – polski żołnierz i powstaniec, podporucznik WP, uczestnik I wojny światowej (1916-1918), powstaniec wielkopolski (1918-1919), uczestnik wojny polsko-bolszewickiej (1919-1921), powstaniec śląski (1921), uczestnik kampanii wrześniowej (1939), uczestnik walk o Monte Cassino (1944) i Bolonię (1945). Kawaler Orderu Odrodzenia Polski.
Życiorys Urodził się 7 lutego 1897 w Słupi w powiecie poznańskim jako syn Franciszka i Agnieszki z domu Mała. W latach 1903–1911 uczęszczał do niemieckiej szkoły w Słupi. Następnie pracował w gospodarstwie ojca.
W 1916 roku został powołany do armii niemieckiej (służył w kawalerii). Wysłany na front zachodni, przebywał tam do końca wojny. Wrócił do Słupi.
II RP (1918-1939) Wziął czynny udział z bronią w ręku w powstaniu wielkopolskim od 27 grudnia 1918 do 6 stycznia 1919 przy rozbrajaniu niemieckich kolonistów w okolicach Dopiewa. Dowódcą oddziału był Andrzej Kopa. Brał udział w zdobywaniu lotniska w ówczesnej podpoznańskiej wsi Ławica. 7 stycznia 1919 wstąpił jako ochotnik do 1 pułku strzelców konnych Straży Poznańskiej. Pełnił służbę powstańczą w konnych patrolach. Brał udział w oswobodzeniu Poznania.