Heksametr nonniański – grecki system wersyfikacyjny opracowany w V wieku przez Nonnosa z Panopolis na podstawie heksametru kallimachowego w związku z zanikiem iloczasu w języku greckim.
Technika heksametru homeryckiego zmodyfikowana w wielu punktach w III wieku przed Chrystusem przez Kallimacha przetrwała do IV wieku, kiedy to recytacja zaczęła coraz bardziej odbiegać od naturalnego kierunku rozwoju języka greckiego, w którym zanikało poczucie iloczasu, a dotychczasowy akcent melodyczny przeszedł w ekspiratoryczny. Sprawiło to, że dotychczasowy heksametr iloczasowy z dynamicznym akcentem i prawie bez różnic iloczasowych w głoskach akcentowanych i nieakcentowanych (prawie gdyż w istocie głoski akcentowane były wymawiane minimalnie dłużej) upodobnił się do prozy, i to nierytmicznej. Próby zaradzenia tej tendencji podjęli poeci egipscy V wieku. Głównym ich przedstawicielem był Nonnos z Panopolis.
Nonnos podjął starania, by akcent wierszowy uzgodnić z wyrazowym, to jest tak dobierać wyrazy, by sylaby metrycznie długie były zarazem sylabami akcentowanymi.