Bielin (błr. Белін; ros. Белин) – wieś na Białorusi, w rejonie drohiczyńskim obwodu brzeskiego, około 17 km na południe od Drohiczyna, nad kanałem Dniepr-Bug.
Historia Pierwsza wzmianka o Bielinie pochodzi z 1495 roku. Od połowy XVII wieku był dziedzictwem rodziny Orzeszków herbu Pobóg, choć główną siedzibą rodu był Zakoziel. Do rodziny należało również sąsiednie Ludwinowo.
Po III rozbiorze Polski w 1795 roku Bielin, wcześniej należący do województwa brzeskolitewskiego Rzeczypospolitej, znalazł się na terenie guberni mińskiej Imperium Rosyjskiego.
W połowie XIX wieku właścicielem m.in. Ludwinowa i Bielina był Piotr Orzeszko (1825 – około 1874), od 1858 roku mąż Elizy Orzeszkowej. Gospodarował tam do powstania styczniowego, w którym sam najprawdopodobniej nie brał czynnego udziału, jednak jego brat Florenty Orzeszko (opisany przez Elizę Orzeszkową w zbiorze nowel Gloria victis poświęconych powstańcom styczniowym) brał czynny udział w powstaniu (Eliza uczestniczyła w wielu działaniach pomocniczych). Florenty był lekarzem oddziału Romualda Traugutta, a Piotr przyjął wyczerpanego i chorego Traugutta na dwa tygodnie w swoim domu w Ludwinowie w czerwcu-lipcu 1863 roku. Został zadenuncjowany przez służbę, aresztowany jesienią 1863 roku i w marcu 1865 roku zesłany na Sybir do guberni permskiej.