Rozpoczęcie budowy linii Już w kilka miesięcy po rozpoczęciu prac budowlanych nowy rząd Wielkiego Wezyra Mahmuda Nedima Paszy został zmuszony do renegocjacji warunków koncesji ze względu na tarapaty finansowe. 18 maja 1872 podpisano nową umowę, zgodnie z którą połączenie z Wiedniem z pominięciem Serbii nie było już najważniejszym priorytetem. Najwyższa Porta przejęła także od Hirscha nadzór nad budową już zaczętych odcinków. Do 1874 ukończono przeszło 1300 kikometrów trzech głównych odnóg linii kolejowej. Choć na tym etapie stanowiły one niepołączone odcinki, na wszystkich spółka rozpoczęła regularne przewozy pasażerskie i towarowe. Najdłuższa z linii wiodła z miasta Belovo w Bułgarii, przez Płowdiw do Edirne, z odnogami do Jambołu i Aleksandropolis. Pozostałe dwa odcinki wiodły z Salonik do Kosowskiej Mitrowicy i z Dobrljina na dzisiejszej granicy bośniacko-chorwackiej do Banja Luki. Ostatni z odcinków przez długi czas przynosił straty ze względu na brak połączenia z kolejami austro-węgierskimi i został wyłączony z ruchu na kilkanaście lat w 1876.