Zamiast linii prowadzącej ze Stambułu przez Bośnię, kolejne odcinki miały wieść wprost do granicy z Serbią, a następnie przez Belgrad łączyć się z siecią Państwowej Kompanii Kolejowej (; StEG). Odcinek wschodni miał odtąd prowadzić z Bełowa w środkowej Bułgarii, przez Sofię do Niszu, z dodatkową odnogą łączącą Nisz przez Vranje ze Skopje i drugim z już istniejących odcinków oryginalnej linii Chemins de fer Orientaux. Jego bułgarski odcinek miał zostać przekazany do wyłącznego wykorzystania Bułgarskim Kolejom Państwowym, a spółka barona Hirscha miała pozostać operatorem infrastruktury. Odcinki serbskie miały zostać w wyłącznej gestii Serbskich Kolei Państwowych, które miały we własnym zakresie wybudować połączenie Niszu z granicą austro-węgierską na przedmieściach Belgradu. Prace w ich imieniu prowadziło konsorcjum pod nazwą Kompanii na rzecz Wybudowania i Eksploatacji Dróg Żelaznych Państwa Serbskiego ().