podawany jest z kontynentalnych części Portugalii oraz Hiszpanii, zachodnich Alp, Gór Dynarskich oraz Rumunii, Bułgarii i Gruzji. Nie jest znany ze strefy klimatu śródziemnomorskiego.
W Polsce występuje głównie na niżu, choć ma rozproszone stanowiska w całym kraju. Znany jest m.in. z nielicznych stanowisk w Borach Tucholskich.. Na obszarach górskich jest bardzo rzadki. Najwyżej położone stanowisko znajduje się w Tatrach na wysokości 1450 m n.p.m.
Morfologia i anatomia Pokrój Torfowiec mały i smukły (choć niektóre ze źródeł wskazują, że średnich i dużych rozmiarów.), tworzący zwarte bądź luźne darnie koloru od zielonego, bladozielonego, oliwkowozielonego do bladoochrowego.. Główki Przeważnie duże, dobrze wykształcone, spłaszczone do półkolistych, zwarte, z krótkimi gałązkami, określane jako przypominające w kształcie węzły lub główkowate kwiatostany koniczyny. Jesienią gałązki anterydialne mogą u osobników męskich mieć pomarańczowobrązowe zabarwienie. Pęczki Z 4-6 gałązkami. Dwie lub rzadziej trzy gałązki odstające przy główce są krótkie. Dwie lub rzadziej trzy gałązki zwisające są dość smukłe i ciasno pokrywają łodyżkę. Pozostałe gałązki odstające są dość długie, najczęściej powyżej 25 mm, zwężające się ku końcowi. Gałązki zwisające są nieznacznie krótsze. Łodyżki Tęgie, mocne, do 1,3 mm średnicy, blade.