Nie było także czasu na przeprowadzenie pełnej mobilizacji.
Dopiero 8 sierpnia brytyjski przedstawiciel dotarł do Kilonii i wręczył przebywającemu tam księciu Fryderykowi żądania wyrzeczenia się neutralności, zawarcia sojuszu z Anglią i przekazania floty duńskiej pod brytyjską kontrolę do czasu zawarcia pokoju między Anglią a Francją; podobne żądania wysunął w lipcu Napoleon – a Duńczykom trudno było odrzucić jego „ofertę”, ponieważ na ich południowej granicy stała armia marszałka Bernadotte’a licząca 70 tys. żołnierzy.
Duński książę usiłował grać na zwłokę, ale nie mógł zgodzić się na angielskie ultimatum. Wysłannik angielski nie doczekał się oficjalnej odpowiedzi, ale trwające przygotowania Kopenhagi do obrony były równoznaczne z odrzuceniem angielskich żądań. Na wiadomość o fiasku rozmów lord Gambier natychmiast podjął działania, wysadzając 16 sierpnia pod Vedbaek (dziś część Hørsholmu) i pod Skovshoved na północ od Kopenhagi większość korpusu ekspedycyjnego. W ten sposób już następnego dnia stolica Danii została odcięta od strony lądu. 20 sierpnia na brzegu zatoki Køge wysadzono korpus brytyjski przewieziony z Rugii.