Jesienią 1944 roku razem z trzema kolegami ukryli na polu w Tarczku większą ilość broni ręcznej i maszynowej. Na skutek zdrady partyzanta o pseudonimie „Grab” Niemcy odkryli schron. Aresztowano Michała Basę wraz z dwoma wtajemniczonymi kolegami i całą trójkę zabrano do Nowej Słupi. Stamtąd z większą grupą aresztowanych przewieziono do obozu Lamsdorf. Uratowały ich warunki, na jakich została podpisana kapitulacja powstania warszawskiego, gdyż jako żołnierze Polskiej Armii Podziemnej zostali potraktowani jako jeńcy wojenni i osadzeni w stalagu, a nie w obozie koncentracyjnym. Gdy front zaczął się zbliżać, Niemcy postanowili zlikwidować jeńców, jednak uratował ich nalot, w czasie którego wmieszali się w grupę powstańców warszawskich. W czasie ewakuacji obozu w Sudety Michał Basa zbiegł. Ostatnie trzy miesiące wojny spędził w Ulesdorfie, po czym powrócił do Tarczka.
Działalność po II wojnie światowej Po wojnie pracował jako prezes kółka rolniczego, radny Gromadzkiej Rady Narodowej i Powiatowej Rady Narodowej, kierownik zespołu artystycznego, skarbnik w Zjednoczonym Stronnictwie Ludowym, członek Towarzystwa Ludoznawczego w Kielcach, sekretarz terenowy koła ZBoWiD, członek i założyciel Międzywojewódzkiego Klubu Pisarzy Ludowych w Lublinie, a następnie członek Zarządu Głównego Stowarzyszenia Twórców Ludowych.