Rozciągnął swoje posiadanie na zachodzie aż do Barbastro (opanowanego w 1064) i na południu do bram Tarragony, a na wiele dalszych miast opanowanych przez Maurów (Lérida od 1046, Tortosa od 1052 i Saragossa od 1062) nałożono trybut. Opanował nowe tereny: Baixa Ribagorça, Pilca, Puig-Roig, Estopinyà i Canyelles. Od 1062 roku po zwycięstwie jego sojuszu z emirem Lleidy zmusił Muktadira z Zaragozy do stania się swym lennikiem. Jak wskazują wpisy z ksiąg, w 1050 obiecał Tarragonę Berengarowi z Narbonne i Ryszardowi z Amilau, jednak te postanowienia prawdopodobnie nigdy nie weszły w życie.

Po odniesieniu sukcesów w rekonkwiście skierował swe działania w kierunku południowej Francji (Langwedocja, Roussillon). Był pierwszym hrabią Barcelony, który rozciągnął swoją władzę poza Pireneje. W 1069 roku odkupił Carcassonne i Razès za 20 tys. uncji złotych monet od trzech córek-dziedziczek Piotr II z Carcassonne, które nie chciały dostać się w orbitę coraz bardziej wpływowych hrabiów Foix (wówczas Piotra Bernarda). Ważną rolę w budowaniu sobie poparcia w południowej Francji było jego trzecie małżeństwo.