Świątynia – nieotynkowana, bez kopuły, ambony, ławek i innych elementów wyposażenia wnętrza – została poświęcona 16 października 1877. Proboszczem nowo utworzonej parafii został ksiądz Orłowski, który systematycznie doposażał świątynię. Zamówienia składane były w miarę możliwości u przedsiębiorców rodzimych, kładąc nacisk na jakość i doświadczenie: wyroby srebrne w wytwórni „T. Werner i S-ka” oraz „T. Strakacz i Syn”, „Malarnia Maryi hr. Łubieńskiej” – obrazy. Od lat 70. do śmierci w 1909 wikarym był ks. Julian Dobkiewicz, który po powrocie z zesłania objęty był dozorem policyjnym. Prowadził oprócz posługi duszpasterskiej w parafiach własnej i położonej po drugiej stronie rzeki pw. Wniebowzięcia NMP również działalność publicystyczną na rzecz Polonii.
Na początku lat 80. liczba parafian przekroczyła 2000, w kolejnych dekadach utrzymywała się na poziomie 2500 dusz, aż do fali wyjazdów do odrodzonej Polski w latach 1918–1921. Rekordową liczbę 12 500 parafian (głównie polskich wojskowych w armii carskiej) odnotowano w 1913, natomiast po 1921 pozostało ok. 300 wiernych.