Okres międzywojenny Po odzyskaniu niepodległości przez Polskę w 1918 r. wielu Polaków wróciło do kraju. Proboszczem czasów komunizmu był ks. Emanuel Wardidze. W czasie reżimu sowieckiego kościół Piotra i Pawła był jedynym czynnym kościołem katolickim na Kaukazie. Decydujące dla przetrwania parafii znaczenie miała postawa wiernych, wyprzedających swój majątek celem ratowania kościoła, a także posługa kapłana obrządku asyryjskiego, ks. Stepana Gewargisa, który jako jedyny uniknął zesłania i pełnił posługę podczas terroru stalinowskiego i podczas II wojny światowej. Parafia jednak została pozbawiona budynków przykościelnych, cmentarza wraz z kaplicą, zarekwirowano środki z konta bankowego, zniszczono bibliotekę i dużą część archiwum.
Po II wojnie światowej Po wojnie władze radzieckie zezwoliły na powrót z zesłania w Kazachstanie ks. Wardidze, a po jego śmierci w 1966 – ks. Michałowi Saparaszwili, więźniowi łagru na Wyspach Sołowieckich. W okresie powojennym kościół podlegał biskupowi Rygi. Na prośbę parafian do pomocy został przysłany wyświęcony w Rydze ks. Jan Śnieżyński, który po śmierci ks. Saparaszwilego został proboszczem w 1973. Ks. Śnieżyński przeprowadził remont świątyni, zainstalował centralne ogrzewanie, wymienił pokrycie dachu.