Amalryk objął po jego śmierci stanowisko konstabla Cypru.
26 kwietnia 1306 roku Amalryk podjął się kolejnej próby obalenia tracącego na popularności brata przy pomocy templariuszy. Jego przewrót się powiódł - mający niewielu zwolenników Henryk został pojmany i wywieziony najpierw do Strowolos, a w 1310 do nowego króla Małej Armenii Oszina I, szwagra Amalryka.
Panowanie Amalryka było początkowo popularne i pozwoliło na poprawę relacji z Wenecją, Genuą i zakonem szpitalników. Nie wiadomo, czy został koronowany. Jednak w 1307 roku został rozwiązany zakon templariuszy, wspierający jego rządy. Został zmuszony do aresztowania tych zakonników na swoim terenie przez papieża, co spowodowało wybuch powstania zwolenników Henryka w styczniu 1308 roku. Bunt został szybko stłumiony, ale władca został zmuszony do wygnania wielu notabli, m.in. Rupena z Montfort (tytularnego pana Bejrutu), Jana z Dampierre oraz wielu Ibelinów. W kwietniu tegoż roku dwaj przedstawicieli Ibelinów zostali wygnani do Armenii, a Jan z Dampierre został śmiertelnie raniony przez tłum po tym, gdy próbował się skomunikować z Henrykiem. Ten ostatni w styczniu 1310 trafił do Armenii.