Po inwazji bolszewickiej na Azerbejdżan w 1920 razem z żoną wyjechał do Stambułu, gdzie mieszkała jego rodzina, jednak w Turcji nie czuł się bezpiecznie. Po wybuchu wojny grecko-tureckiej wyjechał do Paryża, gdzie został wykładowcą tureckiego i perskiego na Sorbonie. W tym czasie przeżył tragedię osobista, zmarła jego żona Gyuli, spoczęła na cmentarzu muzułmańskim w Paryżu.
Okres lwowski Po śmierci żony postanowił opuścić Paryż, otrzymał wówczas propozycję od Zygmunta Smogorzewskiego, aby przeniósł się do Lwowa i został wykładowcą na kierowanej przez niego Katedrze Orientalistyki Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie. Od lutego 1927 pracował na Wydziale Humanistycznym Uniwersytetu, a równocześnie intensywnie uczył się języka polskiego i ukraińskiego. Następnie rozpoczął pracę wykładowcy na Uniwersytecie i w Akademii Handlu Zagranicznego.
Na Uniwersytecie wykładał język turecki (współczesny i staroosmański), perski (współczesny i klasyczny), arabski (współczesny i klasyczny-literacki), gramatykę arabską, islamoznawstwo, paleografię muzułmańską, kaligrafię i epigrafikę.