Przeprowadzono również pomiary prędkości neutrin. Za emitery posłużyły mezony poruszające się z prędkościami bliskimi świetlnych. Ponieważ neutrina biorą udział tylko w oddziaływaniach elektrosłabych, wygaszanie nie grało roli. Pomiary na Ziemi wyznaczyły górny limit k:
Interferometria Interferometr Sagnaca demonstruje, że promień świetlny na obrotowej platformie pokonuje mniejszą odległość, niż inne promienie, co powoduje przesunięcie we wzorze interferencyjnym. Pokazano, że oryginalny eksperyment Georges’a Sagnaca mógł dać złe wyniki na skutek wygaszania, lecz potem powtórzono go w próżni, gdzie wygaszanie nie gra roli.
Przewidywania teorii Ritza były zgodne z niemal wszystkimi testami przeprowadzonymi na Ziemi z użyciem interferometru, obejmujących poruszanie się światła w ruchomym ośrodku, a Ritz nie uważał trudności, stwarzanych choćby przez eksperyment Fizeau, za nie do pokonania. Niemniej Tolman odnotował, że eksperyment Michelsona-Morleya z użyciem pozaziemskiego źródła światła dostarczyłby ostatecznego sprawdzenia hipotezy Ritza. W 1926 Rudolf Tomaschek przeprowadził zmodyfikowany eksperyment Michelsona-Morleya, używając światła gwiazd, podczas gdy Dayton Miller użył światła słonecznego.