Rząd Korei Północnej w wyniku strachu przed upadkiem władzy po chaosie gospodarczym i klęsce głodu rozwinął program wysyłania przypadkowych Koreańczyków do niewolniczej pracy za granicą, z której dochód trafiał do członków rządu i do rozbudowy stolicy. Przeprowadzono także niewielkie reformy liberalizujące gospodarkę. Faktycznie w Korei Północnej pojawiła się grupa sprzedawców, która wbrew wcześniejszym zakazom prowadziła niewielkie biznesy. Zmiany w przepisach de facto stanowiły legalizację ówczesnych praktyk. W wyniku przemycania żywności oraz prowadzenia drobnego handlu wzrosła korupcja wśród strażników granicznych i urzędników, przekupywanych przez Koreańczyków. Po 2000 roku Kim Dzong Il zwiększył wydatki na zbrojenia.
W wyniku masowych ucieczek do Chin wielu mieszkańców północnych prowincji zaczęła oglądać chińskie programy telewizyjne oraz korzystać z przemyconych telefonów komórkowych. Korzystanie z zakazanych mediów utrzymało się w dalszych latach. Według relacji na przełomie XX i XXI wieku Koreańczycy mieszkający w pobliżu strefy zdemilitaryzowanej zaczęło również nielegalnie oglądać południowokoreańskie stacje telewizyjne. W 2000 roku władze Korei Północnej przyznały, że poziom życia mieszkańców Korei Południowej jest wyższy niż na Północy. Przyczyną niższego poziomu życia w Korei Północnej miało być zwiększenie nakładów na zbrojenia.
Reakcje międzynarodowe