Za sprawą ucieczek do Chin obywatele Korei Północnej uzyskali dostęp do mediów chińskich i południowokoreańskich, które zaburzyły oficjalny przekaz władz na temat sytuacji międzynarodowej. Według Andrzeja Rzeplińskiego i Joanny Hosaniak północnokoreańskie władze wykorzystały politykę głodu wobec mieszkańców niewygodnych dla reżimu. Po zakończeniu klęski głodu wzmocniono kontrolę granic.
Klęska głodu doprowadziła do całkowitego upadku gospodarki, a następnie gwałtownego spadku poziomu bezpieczeństwa. Wielu Koreańczyków odmawiało pracy w zakładach (uchodzących za centrum życia politycznego dla przeciętnego obywatela), zaś jeśli się pojawiali to wyłącznie po to, by je splądrować. W 1998 roku robotnicy huty Hwanghae rozebrali wszystkie maszyny. Skradzione części sprzedano lub wymieniono na żywność. Dziewiętnastu uczestników grabieży stracono. Żołnierze dopuszczali się okradania mieszkańców wsi oraz wdawała się w starcia z policją.