Państwa zachodnie zadeklarowały pomoc żywnościową latem 1997. Ta trafiła do Korei Północnej zgodnie z terminem, jednak trafiła do niewłaściwych regionów kraju oraz zaniedbano kontrolę jej dystrybucji, co doprowadziło do rozkradzenia jej przez władze kraju. Pomoc humanitarną przyznała również Korea Południowa, a także międzynarodowe organizacje humanitarne, takie jak: Cap Anamur, Lekarze bez Granic, Oxfam, Action Internationale Contre la Faim i CARE. Wszystkie wycofały swoją pomoc ze względu na obowiązujący zakaz dostarczania żywności bezpośrednio do mieszkańców. Mogły one jedynie prowadzić badania monitorujące na obszarze 80% państwa. Pracownicy organizacji międzynarodowych nie mogą swobodnie poruszać się po kraju. Mówiący po koreańsku przedstawiciele Światowego Programu Żywnościowego nie mogli przyjechać do Korei Północnej. Północnokoreańskie władze zabroniły organizacjom tworzenia własnych sieci dystrybucji. Wszyscy byli zdani na transport rządowy (głównie wojskowy). Północnokoreańskie władze rozdzieliły pomoc według klucza politycznego (np. jako nagroda za poprawne zachowanie). Osoby, które dostały żywność, nie wiedziały, że pochodzi ona z pomocy międzynarodowej. Pomoc humanitarna trafiała przez granicę z Chinami.