W tym samym roku republika ludowa została przyjęta do ONZ i OJA, co oznaczało formalne uznanie jej niepodległości przez światową opinię.
Poparcie zagraniczne dla ruchu wyzwoleńczego Rebelianci na różne sposoby wspierani byli przez kraje takie jak Tunezja, Kongo, Algieria, Chiny, Kuba, Zambia, Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich, Stany Zjednoczone, Szwecja, Somalia, Sudan, Tanzania, Libia, Czechosłowacja, Izrael, Rumunia, Niemiecka Republika Demokratyczna, Zair i FrancjaNzongola-Ntalaja, Georges; Immanuel Maurice Wallerstein (1986). The Crisis in Zaire. s. 193–194.Wright, George (1997). The Destruction of a Nation: United States Policy Towards Angola Since 1945. s. 9–10.Gebril, Mahmoud (1988), Imagery and Ideology in U.S. Policy Toward Libya 1969–1982, s. 70Tor Sellström Sweden and National Liberation in Southern Africa: Solidarity and assistance, 1970-1994 s. 131, 2002Government and politics in Africa, 1993, s. 180.Violence in Southern Africa, 1997, s. 10.Warfare in Independent Africa, 2011, s. 70.Algeria: The Politics of a Socialist Revolution, 1970, s. 164.Beit-Hallahmi, Benjamin (1988). The Israeli Connection: Whom Israel Arms and Why. s. 65.Walker, John Frederick (2004). A Certain Curve of Horn: The Hundred-Year Quest for the Giant Sable Antelope of Angola. s. 143..
Przypisy
Kategoria:Historia Angoli Kategoria:Historia kolonialna Portugalii Angoli niepodległość