Jest to związane z tym, iż japońskie koncerny muzyczne ukierunkowane są na promocję rodowitych artystów poprzez tradycyjne formy przekazu. Największy nakład mieli The Ventures (40 milionów). Tym samym osiągnęli wyższy próg niż The Beatles przez całe lata 60. XX. Brak jednak, odnotowanych certyfikatów, dlatego też obecnie uznaje się, że najlepiej na rynku poradziła sobie Mariah Carey. Jej płyty zdobyły 16 milionów 950 tysięcy nabywców. Przedmiotem kontrowersji może być sprzedaż płyt Michaela Jacksona, która w Japonii od 1989 roku osiągnęła liczbę zaledwie 4 milionów 950 tysięcy. Sam album Thriller uformował sprzedaż na poziomie 100 tysięcy, otrzymując za to osiągnięcie status złota, co skłania do refleksji nad faktycznym sukcesem płyty (według menadżerki artysty miała się sprzedać na świecie w 100 milionach kopii). W Japonii debiutuje wiele artystów południowokoreańskich, którzy wydają albumy i single po japońsku, rzadziej ojczyście. Zarabiają w ciągu jednego tygodnia więcej niż po roku pracy. Sprzedaż płyt kompaktowych w tamtym kraju jest na bardzo niskim poziomie. Dominuje cyfrowa, u której zaobserwowano zjawisko celowego obniżania cen nośników w celu konkurowania z pirackimi serwisami. W związku z czym, tamtejsi artyści nie zarabiają wiele, a większość dochodów z dystrybucji utworów jest przeznaczona dla wytwórni.