Dualizm własności – pogląd filozoficzny postulujący istnienie jednego tylko rodzaju substancji (jak monizm), ale o dwóch rodzajach własności: fizycznych i mentalnych.
Dualizm własności wiąże się z problemem ciało-umysł, dotyczącym wzajemnych powiązań pomiędzy tym, co jest fizyczne a tym, co umysłowe. Zwłaszcza zaś dotyczy on związków przyczyno-skutkowych pomiędzy zdarzeniami fizycznymi i mentalnymi. Problem ten próbował rozwiązać Kartezjusz, choć rozumiał go nieco inaczej, niż rozumie się go obecnie. Descartes postulował istnienie dwóch rodzajów substancji: fizycznej i mentalnej. Pogląd taki (dualizm substancjalny) niesie rozliczne problemy i jest obecnie niepopularny. Uznaje się go za skrajny.
Znacznie bardziej popularna jest słabsza wersja dualizmu, określana właśnie jako dualizm własności. Nie postuluje on już dwóch odrębnych rodzajów substancji, unikając pewnych problemów z nimi związanych. Zamiast tego uznaje istnienie jednej substancji, której własności z kolei mogą być dwojakiego rodzaju. Do pierwszego z nich zaliczają się takie cechy, jak masa czy ładunek elektryczny. Są to własności fizyczne. Zaliczać się tutaj ma większość własności świata. Ale oprócz nich istnieć ma jeszcze inny rodzaj własności, jako przykład podaje się odczucie bólu.