Jan Walewski (ur. 1908 w Będzinie, zm. 2 czerwca 1978) – polski adwokat, dyrektor Biblioteki Głównej Politechniki Łódzkiej w latach 1963–1973.
Życiorys Urodził się w 1908 roku w Będzinie. W 1931 roku ukończył studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Warszawskiego, zyskując tytuł magistra prawa. Zaliczył aplikanturę sądową i zdał egzamin sędziowski. Pracował w Sądach Okręgowych Siedlec i Łomży, od 1937 pracował w Sądzie Okręgowym w Łodzi.
Po wybuchu II wojny światowej działał w ruchu oporu, w 1939 roku został aresztowany przez Niemców i osadzony w więzieniu na Radogoszczu. W 1940 roku odzyskał wolność. W czasie okupacji przerwał działalność adwokacką i podjął pracę tłumacza z języka niemieckiego oraz w ruchu spółdzielczym. Był żołnierzem Armii Krajowej i uczestniczył w powstaniu warszawskim. Za wojenną, konspiracyjną działalność został odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi z Mieczami, Krzyżem Partyzanckim, Medalem za Warszawę 1939–1945, Medalem Zwycięstwa i Wolności. Po zakończeniu wojny powrócił na krótko do sądownictwa i do końca 1945 roku zajmował stanowisko wiceprokuratora Specjalnego Sądu Karnego w Łodzi.