Jadwiga Przygocka (ur. 1 kwietnia 1930 w Tuczynie, zm. 1 stycznia 2020 w Łodzi) – polska bibliotekarka, dyrektor Biblioteki Głównej Politechniki Łódzkiej w latach 1973–1988.
Życiorys mały|Grób Jadwigi i jej męża Władysława. Urodziła się w Tuczynie na Wołyniu (pow. Równe, obecnie Ukraina) w 1930 roku. W 1937 roku wraz z rodzicami przyjechała do Końskich i tam w 1950 złożyła egzamin maturalny. Rozpoczęła studia I stopnia na kierunku filologia polska ze specjalizacją bibliotekarstwo na Uniwersytecie Łódzkim. Magisterium ukończyła w 1955 roku na Wydziale Filologicznym Uniwersytetu Jagiellońskiego. Po otrzymaniu dyplomu podjęła pracę w ówczesnej Miejskiej Bibliotece im. L. Waryńskiego.
W 1956 roku rozpoczęła pracę w Bibliotece Głównej Politechniki Łódzkiej. Kierowała Działem Bibliograficzno-Informacyjnym (późniejszym Oddziałem Informacji Naukowej). W 1957 roku odbyła roczną Praktykę Międzybiblioteczną I stopnia, zaś w 1961 roku dwuletni korespondencyjny kurs bibliograficzny w Bibliotece Narodowej. W 1962 roku zdała państwowy egzamin, uzyskując tytuł bibliotekarza dyplomowanego. W 1964 roku została zatrudniona na etacie adiunkta. W 1966 roku uczestniczyła w półtorarocznym kursie II stopnia w zakresie informacji naukowo-technicznej (CIINTE). Otworzyła przewód doktorski na Uniwersytecie Wrocławskim.