Do pierwszego ataku partyzanckiego grupy doszło 12 czerwca 1970 roku w północnym Omanie, kiedy to rebelianci zaatakowali garnizony armii w miastach Izki i Nizwa. W 1971 roku na skutek porażek militarnych, Narodowy Front Demokratyczny wszedł w skład silniejszego Ludowego Frontu Wyzwolenia Okupowanej Zatoki PerskiejShichor, Yitzhak. The Middle East in China's Foreign Policy, 1949-1977. Cambridge: Cambridge University Press, 1979. s. 153Allen, Calvin H., and W. Lynn Rigsbee. Oman Under Qaboos: From Coup to Constitution, 1970-1996. London: Frank Cass, 2000. s. 69, zachował on jednak odrębne strukturyAbir, Mordechai. Oil, Power and Politics: Conflict in Arabia, the Red Sea and the Gulf. London: Cass, 1974. s. 12-13, 69.
Rebelianci oprócz wsparcia ze strony Jemenu Południowego, po 1968 roku otrzymali też wsparcie ze strony ZSRR i ChinCalabrese, J. (1990). From Flyswatters to Silkworms: The Evolution of China's Role in West Asia. Asian Survey 30. s. 867.. W 1973 roku wojska do Omanu wysłał Iran, co spowodowało przesunięcie szali zwycięstwa na stronę rządu – do 1976 roku oddziały partyzanckie zostały rozbite przez połączone siły rządowe, irańskie, a także brytyjskieAllen & Rigsbee, s. 72–73. Rząd wsparty został również przez Jordanię, Pakistan i Zjednoczone Emiraty ArabskieThe Dhofar Rebellion.