Matematyczność świata – cecha świata, fakt, że daje się go opisać matematycznie, podawana jako jedno z założeń nauk empirycznych przez chrześcijańskiego filozofa przyrody Michała Hellera.
Teza o matematyczności świata upowszechniła się wraz z powstaniem nowożytnej nauki, gdy rozwój matematyki (np. rachunek różniczkowy i całkowy wynaleziony równolegle przez Newtona i Leibniza) otworzył nowe perspektywy matematycznego opisu świata. Potwierdza ją rozwój nauk, opierających się na matematyce.
Matematyczność świata odpowiada w pewnym stopniu dawniejszej zrozumiałości bytu (intelligibilitas entis), rozpatrywanej w średniowieczu. Zachodzi podejrzenie, czy nie jest to hipoteza trywialna, okazuje się jednak, że wcale nie. Nie jest to wcale jedyny rozpatrywany pogląd na świat. Wigner określał zrozumiałość świata jako niezrozumiałą, Albert Einstein pisał nawet, że jest to jedyna naprawdę niezrozumiała rzecz. Wobec tego rozpatruje się też poglądy przeciwne: amatematyczność przyrody, matematyczna transcendentność przyrody, przyroda opisywana przez matematykę zbyt trudną, by umożliwić powstanie i rozwój nauki.