Andriej Wasiljewicz Adamowicz (ros. Андре́й Васи́льевич Адамóвич, ur. 1891, zm. 1948 w obwodzie zachodniokazachstańskim) – radziecki funkcjonariusz służb specjalnych, kapitan bezpieczeństwa państwowego.
Życiorys Rosjanin, skończył 3 klasy szkoły wiejskiej, pracował jako robotnik rolny w guberni tomskiej, później robotnik w fabryce. Od września 1913 do października 1917 służył w rosyjskiej armii, od kwietnia 1917 członek SDPRR(b), od października 1917 do marca 1917 członek komitetu rewolucyjnego i zastępca przewodniczącego trybunału komitetu rewolucyjnego, żołnierz Czerwonej Gwardii. Od marca do czerwca 1918 dowódca plutonu Armii Czerwonej Kolei Podolskiej w Proskurowie i Jekaterynosławiu, od czerwca 1918 do kwietnia 1919 dowódca oddziału partyzanckiego w guberni archangielskiej, później dowódca pułku Armii Czerwonej, 1921 dowódca 163 Samodzielnej Brygady Piechoty 14 Armii. Od maja 1921 w organach Czeki, szef Wydziału Specjalnego 45 Dywizji Piechoty w Białej Cerkwi, później szef okręgowego oddziału GPU Ukraińskiej SRR kolejno w Tulczynie, Proskurowie i Hajsynie.