Gospodarka współdzielenia (również ekonomia współdzielenia, ekonomia współpracy, ) – zjawisko społeczne i ekonomiczne, polegające na fundamentalnej zmianie modeli organizacyjnych i dystrybucyjnych, idących w kierunku rozproszonych sieci połączonych ze sobą jednostek i społeczności, obejmujące zarówno bezpośrednie świadczenie sobie usług przez ludzi, jak również współużytkowanie, współtworzenie, współkupowanie itp., umożliwiające radykalne zwiększenie efektywności wykorzystania zasobów.
Zjawisko bazuje na skłonności ludzi do współpracy, pomagania innym i dzielenia się swoim czasem oraz zasobami, które jest odwzajemniane w różny sposób (materialny i pozamaterialny). W przeszłości taka forma współpracy ograniczała się jedynie do wąskiego grona rodziny, znajomych i sąsiadów, a wraz z masową produkcją, rozwojem handlu i usług oraz silniejszej migracji skutkującej rozdzieleniem wielopokoleniowych rodzin i utratą sieci znajomych zjawisko to powoli traciło na znaczeniu, a jego funkcje przejęły przedsiębiorstwa i instytucje (np. publiczne). Druga strona ludzkiej natury, jaką jest chęć konkurowania i dbania o wąsko pojęty własny interes jest podstawą ekonomii klasycznej, ale w warunkach gospodarki rynkowej czasami doprowadza do wypaczeń (wyzysku, oszustw itp.).