Konstanty Marcin Józef Heumann (ur. 11 listopada 1888 w Krakowie, zm. 1940 w ZSRR) – podpułkownik artylerii Wojska Polskiego, ofiara zbrodni katyńskiej.
Życiorys Konstanty Heumann urodził się 11 listopada 1888 w Krakowie. Był synem Konstantego i Wandy. W czasie I wojny światowej walczył w szeregach cesarsko królewskiej Obrony Krajowej. Na stopień podporucznika został mianowany ze starszeństwem z 1 stycznia 1916 w korpusie oficerów rezerwy artylerii. W 1916 jego oddziałem macierzystym był pułk haubic polowych nr 45, a dwa lata później pułk artylerii polowej nr 145.
31 stycznia 1919 został przyjęty do Wojska Polskiego z byłej armii austro-węgierskiej, z zatwierdzeniem posiadanego stopnia porucznika, i przydzielony do Stacji Zbornej i Uzupełnień Formacji Artyleryjskich. Następnie pełnił służbę w 5 dywizjonie żandarmerii na stanowisku dowódcy plutonu żandarmerii Tarnów. 1 czerwca 1921 pełnił, w stopniu rotmistrza, służbę w Dowództwie Żandarmerii Wojskowej, a jego oddziałem macierzystym był wówczas 5 dywizjon żandarmerii wojskowej w Krakowie. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu majora ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 i 13.