20 maja 1732 mianował Antoniego kapitanem generalnym (faktycznym regentem), a formalną abdykację podpisał 7 listopada 1733.

Od tego czasu Antoni sprawował faktyczną władzę w Monako, bowiem Honoriusz mieszkał wraz z ojcem w Hôtel Matignon w Paryżu. Jakub planował dla syna karierę wojskową, mimo że ten w 1734 stał się formalnym księciem Monako. W 1748 roku Honoiriusz, po raz pierwszy od 1731 przybył do Monako, jednak nie objął władzy, widząc efekty panowania wuja. Antoni starał się prowadzić rozważną politykę, unikając m.in. udziału w wojnie o sukcesję austriacką i przyjmując statki obydwu stron. Po tym jak Honoriusz III nakazał mu w kwietniu 1744 wysłać 400 żołnierzy po stronie francuskiej, stał się wrogiem Habsburgów i ich sojusznika, króla Sardynii Karola Emanuela III. Usiłował on zająć Mentonę i przez kilka miesięcy 1747 blokował port Monako. 14 i 24 listopada 1760 roku zostały podpisane ostateczne porozumienia z Karolem Emmanuelem III dot. rozstrzygnięcia sporu terytorialnego z mieszkańcami La Turbie. Monegaskowie otrzymali pas szerokości 600 m wokół Skały Monako oraz drogę do Mentony i nabrzeże aż do Roquebrune. Za rządów Antoniego powstała w 1760 roku pierwsza monakijska drukarnia, która wydrukowała m.in. dwanaście tomów Annali d’Italia oraz wydawaną w latach 1768-1775 dwa razy w tygodniu gazetę Le Courier de Monaco.