Józef Stanisław KoskaW ewidencji wojskowych C. K. Obrony Krajowej był określany w języku niemieckim jako „Josef Koska”. (ur. 11 marca 1895 w Krakowie, zm. 1940 w ZSRR) – major broni pancernych Wojska Polskiego, ofiara zbrodni katyńskiej.
Życiorys Syn Jana i Anny z Bularzów urodzony 11 marca 1895 w Krakowie.
Podczas I wojny światowej jako rezerwowy chorąży w 33 pułku piechoty Obrony Krajowej w czerwcu 1917 został awansowany podporucznikiem piechoty c. k. Obrony Krajowej w rezerwie. Do 1918 był przydzielony do 16 pułku strzelców.
U schyłku wojny brał udział w obronie Lwowa w trakcie wojny polsko-ukraińskiej, służąc w stopniu podporucznika w warsztatach technicznych w oddziale technicznym Naczelnej Komendy. Został przyjęty do Wojska Polskiego. Został awansowany do stopnia kapitana wojsk samochodowych ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919, a potem na stopień majora w korpusie oficerów samochodowych ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1930. W 1923, 1924 i 1928 był przydzielony do 6 dywizjonu samochodowego we Lwowie. W październiku 1930 został przeniesiony do Departamentu Zaopatrzenia Inżynierii MSWojsk. w Warszawie na stanowisko kierownika referatu. W marcu 1932 został przeniesiony do 6 dywizjonu samochodowego. W 1934 został przeniesiony w tym samym garnizonie do 6 batalionu czołgów i samochodów pancernych.