Nowe argumenty w wypowiedzi retorycznej mogły dotyczyć sprawy, osoby bądź samego faktu (omnis igitur ex causa, ex persona, ex facto ipso coniectura capienda est). Cyceron wyjaśnił te twierdzenie na przykładzie mowy osądzającej (sądowej) wygłaszanej w czterech różnych sytuacjach, zależnych od stanu zagadnienia. Toposy mowy osądzającej podzielił na prawne, jurysdykcyjne i związane z pojęciem sprawiedliwości. Każdy z tych trzech zbiorów był przedmiotem dalszego, bardzo skomplikowanego podziału a większości przedstawionych w traktacie standardowych argumentów opatrzył Cyceron historycznymi przykładami.
Następnie przeszedł Cyceron do topiki mowy uzasadniającej, której argumenty podzielił na związane z honorem lub użytecznością. Zbiór oparty na pojęciu honoru podzielił dalej według czterech cnót filozoficznych: na toposy mądrości, sprawiedliwości, odwagi i umiarkowania; natomiast zbiór oparty na użyteczności zawierał w sobie toposy związane ze sławą, pozycją społeczną, wpływami i przyjaźnią. Końcowa część pracy zawiera krótkie rozważanie na temat mowy oceniającej, której topikę ujął Cyceron w dwóch zbiorach, zawierających pochwały lub nagany. Ponieważ w Rzymie nie narodziła się jeszcze tradycja wygłaszania takich mów, nie rozwinął tego tematu.
Recepcja