Musiał mieć w ręce źródła, z których korzystał twórca Rhetorica ad Herennium, gdyż w wielu wypadkach rozszerza tezy i argumentację anonimowego autora. Nie ulega jednak wątpliwości, że młody pisarz starał się o zachowanie pewnej samodzielności w stosunku do greckich źródeł, co uwidoczniało się zwłaszcza w doborze rzymskich przykładów.
Niewielka część uczonych jest zdania, że dzieło Cycerona było źródłem dla autora Rhetorica ad Herennium, a nie odwrotnie. Niektórzy badacze twierdzą natomiast, że istniało jeszcze inne, zaginione łacińskie dzieło poświęcone retoryce, które była wspólnym źródłem dla Cycerona i anonimowego autora Retoryki dla Hereniusza. Są to jednak stanowiska mniejszości. Oba traktaty były niewątpliwie ze sobą ściśle powiązane – napisane zostały podobnym językiem, niektóre ich fragmenty są identyczne, a część użytych przykładów pokrywa się ze sobą.
Zawartość De inventione było podręcznikiem dla początkujących przypominającym zbiór wykładów szkolnych i składało się z szeregu systematycznie przedstawionych i objaśnionych definicji, zasad oraz przykładów. Każda z dwóch ksiąg poprzedzona została wstępem, w którym Cyceron przedstawił własne rozważania filozoficzne na temat retoryki.