Reszta traktatu została poświęcona inwencji. Rozpocząć ją należało od ustalenia stanu zagadnienia będącego tematem mowy i zapoznania się z podnoszonymi wcześniej argumentami. Wyróżnił Cyceron cztery możliwe stany zagadnienia: constitutio coniecturalis – gdy sporne jest ustalenie faktu; constitutio definitiva – gdy przedmiotem sporu jest interpretacja faktu; constitutio generalis – gdy sporna jest ocena faktu; constitutio translativa – gdy podawana jest w wątpliwość możliwość rozstrzygnięcia sporu. Niezbędne było też ustalenie, czy tematem mowy była kwestia pojedyncza, czy też kwestia złożona (dotycząca nie jednego, lecz wielu faktów) oraz czy zagadnienie opiera się na źródłach pisanych (które należało zebrać i poddać wnikliwej analizie), czy jedynie na świadectwach ustnych.
Z argumentów używanych wcześniej należało wybrać najbardziej przekonujące, a następnie wyszukać dodatkowe w tak zwanych miejscach wspólnych (loci communes), czyli toposach. Cyceron pominął w tym miejscu traktatu szczegółowe omawianie topiki i przeszedł do następnego kroku. Wyjaśnił mianowicie, w jaki sposób powinno się dostosować argumenty do kolejnych części wypowiedzi.