Arabska Karta Praw Człowieka () – deklaracja uchwalona w Tunisie 22 maja 2004 przez Radę Ligi Państw Arabskich w nowej wersji (poprzednia pochodzi z 15 września 1994). Weszła w życie w 15 marca 2008 r., po ratyfikowaniu przez dziesięć państw: Algierię, Bahrajn, Jordanię, Libię, Palestynę, Katar, Arabię Saudyjską, Zjednoczone Emiraty Arabskie, Syrię i Jemen. W styczniu 2009 r. został powołany komitet, mający nadzorować proces wdrażania postanowień Karty w oparciu o system sprawozdań kierowanych do komitetu przez państwa – strony wedle art. 45.
Preambuła odrzuca wszelkie formy rasizmu i syjonizmu, które stanowią naruszenie praw człowieka i zagrożenie dla międzynarodowego pokoju i bezpieczeństwa, uznając, że istnieje ścisły związek pomiędzy prawami człowieka i międzynarodowego pokoju i bezpieczeństwa, potwierdzając zasady Karty Narodów Zjednoczonych, Powszechna Deklaracja Praw Człowieka oraz przepisów Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych oraz Międzynarodowego Paktu Praw Gospodarczych, Społecznych i Kulturalnych, oraz uwzględniając Kairską Deklarację Praw Człowieka w Islamie.
Prawa i swobody są sformułowane podobnie jak czynią to Międzynarodowe Pakty Praw Człowieka, Amerykańska konwencja praw człowieka czy Europejska konwencja praw człowieka, z kilkoma istotnymi wyjątkami.