Od 10 lipca 1913 roku do 4 sierpnia 1914 roku należał do Polskich Drużyn Strzeleckich, organizator 54 drużyny w Prądniku Czerwonym. W czasie I wojny światowej, od 4 sierpnia 1914 służył w Legionach Polskich, początkowo w 2 pułku piechoty II Brygady, a następnie w Kompanii Saperów nr 2. Od 16 lutego 1918 roku do 14 maja 1918 roku służył w Korpusie Wschodnim. W latach 1914–1916 był 3-krotnie ranny. Uczestniczył w bitwie pod Kaniowem, w której został wzięty do niemieckiej niewoli. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości, od grudnia 1918 do 1932 służył w Wojsku Polskim. W 1921 ożenił się z Marią z Żebrowskich. Od marca do czerwca 1921 roku był dowódcą batalionu zapasowego saperów Nr II w Puławach. W 1922 był przydzielony do 2 pułku saperów także w Puławach. 3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 43. lokatą w korpusie oficerów inżynierii i saperówLista starszeństwa oficerów zawodowych. Załącznik do Dziennika Personalnego Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 13 z 8 czerwca 1922 roku, Zakłady Graficzne Ministerstwa Spraw Wojskowych, Warszawa 1922, s. 231.. Od 1922 roku pełnił obowiązki dowódcy XXVI batalionu saperów w Sandomierzu.